Αναφορά 1, Θέρος 1978
- Θάμαι πάντα ένας Αληθινός Φιλόσοφος, με την έννοια που ο Μάρκος Αυρήλιος λέει: «…φιλόσοφος, ιερεύς τις και υπουργός Θεών…».
- Δεν είμαι ένας φιλόσοφος καρριέρας, αλλά ένας φιλόσοφος υπηρέτης.
- Αρνούμαι την πολεμική κατά Συναδέλφων. Ενδιαφέρει μόνο να εκφράσω αυτό που παράγεται στο «πρωτόγονο», προσωπικό και μοναχικό εργαστήρι μου.
- Θα παραθέτω φράσεις άλλων φιλοσόφων, όταν με βοηθούν να εκφράσω αυτό που σκέφτομαι.
- Η φιλοσοφία για μένα δεν είναι σταδιοδρομία, αλλά ένα έργο – Το Έργο- που πρέπει να εκτελώ.
Αναφορά 2, Ημερολόγιο: 25-12-1978
- Αγωνιώ για την διατήρησή του πρωτογονισμού μου…Πόνος και γέννα είναι ομοούσια, ίδια όπως αγωνία και δημιουργία.
- Η Φιλοσοφία μου είναι φιλοσοφία τού Είναι, ή καλλίτερα το Είναι μου, είναι η φιλοσοφία μου.
- Το λόγιο θανατώνει το δημιουργικό. Αυτός είναι ο λόγος που αφήνω στη μέση μια διατριβή και μια λόγια καριέρα. Τις διατριβές μου στο εξής, θα τις υποβάλλω στο κοινό και στο χρόνο.
- Με την οντολογία, διατυπώνω αυτό που σκέπτεται ο νους μου. Όχι πως Είναι, αλλά ενδιαφέρει το πώς δίνεται ένα μέτρο για το τι υπάρχει στο Είναι μου.
- Αν «περιέχουμε το Σύμπαν πιο πολύ απ’ ότι Αυτό περιέχει εμάς»(1), τότε γιατί θάπρεπε η κατανόηση του Κόσμου να μας ενδιαφέρει σαν κάτι πιο επείγον, απ’ ότι αποκαλύπτεται πως είναι η ίδια μας η ύπαρξη!…
Βλ.: «Έννοια του Πραγματικού, παραγ.46(«Αέροπος» τ. Νο20)
Αναφορά 3, Ημερολόγιο: 8-1-1979
- Η Πανεπιστημιακή γραμμή εξέλιξης, ειδικά πάνω στον κλάδο μου, δεν θαταν για μένα, παρά η διαφυγή απ’ τον αληθινό αγώνα του πνεύματος, ένας δρόμος για σεβαστούς μετρίους, με αποτέλεσμα τη μείωση της πρωτοτυπίας, της γνησιότητας και της δύναμης, που προκύπτει από την ελευθερία ενός δημιουργού. Πρόκειται για έναν κόσμο ανελευθερίας, που ζει απ’ την φροντίδα να μην τσαλακώσει μια κατασκευασμένη αξιοπρέπεια.
- Είμαι φιλόσοφος, όσο το Είναι μου παραμένει φιλοσοφικό. Δηλαδή, όσο ζω απ’ ότι συνιστά την γεγονότητα ενός αδήριτου φιλοσοφικού παρόντος μέσα στην ίδια μου την ύπαρξη. Για να συμβαίνει αυτό, είναι αναγκαίο να αποφεύγεται κάθε αλλοτρίωση, που τείνει να εξανδραποδίζει αυτό του Είναι προς οτιδήποτε, που δεν το αφορά άμεσα-όποια κι αν είναι η ανταμοιβή σε επίλυση πρακτικών προβλημάτων. Με άλλες λέξεις ο συμβιβασμός-που ανεξαίρετα είναι εντροπικός για το Είναι μου-πρέπει πάντα να είναι ίσος με το μηδέν.
- Αυτά σημαίνουν, πως κάθε κοινωνικό-οικονομική εξάρτηση από: Μορφωτικά Ιδρύματα, Δημόσια Υπηρεσία, θρησκευτικές, πολιτικές ή κοινωνικές οργανώσεις, καθώς και άλλες παρόμοιες δεσμεύσεις, που αποτελούν ήδη ένα STATUS, και στο μέτρο, που το αυτό προηγείται μιας ελεύθερης(πανταχόθεν) κρίσης, δηλώνω ανεπιφύλακτα πως τέτοιες εξαρτήσεις είναι ανεπίτρεπτες για μένα, σαν φθοροποιές και διχαστικές για την φιλοσοφική αναγκαιότητα του Είναι μου.
- Η προσχώρηση και υπηρεσία μου σ’ αυτήν τη φιλοσοφική αναγκαιότητα, που διαπιστώνω πως ενυπάρχει κυριαρχικά στον τρόπο της ύπαρξής μου, είναι ολοκληρωτική και αντί οιουδήποτε κόστους, με εξαίρεση μόνο αυτής της ίδιας αναγκαιότητας, που είναι ελεύθερη να δεσμεύεται σ’ ότι αυτή αυτοκαθορίζει.
- Στο εξής ο μόνος τίτλος, που μπορώ να ανεχθώ, είναι ότι είμαι ο Γιώργος Δραγώνας ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό, και στο μέτρο που διαφαίνεται δημόσια. Πρόκειται δηλαδή για την θέση μιας συνείδησης, που διατυπώνει μόνο ό,τι απορρέει τραγικά απ’ το ίδιο της το Είναι και με τη βέβαιη απουσία οποιουδήποτε εξωτερικού φόβου ή συμβιβασμού.
- Ο Δημόσιος στίβος, η κοινή γνώμη, παραμένει η μόνη αληθινή πρόκληση, και η μόνη πηγή των τίτλων μου. Γι’ αυτό καμμιά τυπική τιμή ή αξίωμα δεν μπορεί να υποκαταστήση την ικανοποίηση, που προκύπτει για μένα απ’ την άμεση σχέση μου με το κοινό, με τον κόσμο, δηλαδή με το ανθρώπινο δυναμικό, που αυτοσχεδιάζει την Ιστορία. Μόνο έτσι μπορεί κανείς να δοκιμάση το αίσθημα της εκπλήρωσης του αποστολικού του χρέους, χρέους που MUTATIS MUTANDIS είναι εγγεγραμμένο πάνω στην αναγκαιότητα του κάθε όντος.
- Ώστε δεν πρωτοτυπώ, παρά στο ότι αρνούμαι να προγραμματιστώ, στο ότι εμμένω στην ακεραιότητα μιας αληθινής ύπαρξης, όπως αυτή συμβαίνει, και γίγνεται, και είναι γεγονότητα, μέσα σε μια ωρισμένη ανθρώπινη ύπαρξη.
- Το ζήτημα δεν θα ήταν για μένα, να αποδεχθώ μια ύλη προκαθορισμένη, που να τη διδάσκω σ’ ένα Πανεπιστήμιο, αλλά αντίθετα, το ζήτημα είναι να δημιουργήσω μια ύλη, που κάποτε να αξιωθή να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, μα πρό πάντων, που να βρίσκη ζωή στις καρδιές των ανθρώπων.
Αναφορά 4, Ημερολόγιο 28-3-1979
- Η αγωνία είναι ένας παράγων βαθύτερος απ’ την κατάσταση βεβαιότητας ή αμφιβολίας στην σκέψη, και γι’ αυτό ανεξάρτητη απ’ αυτές ή και αντίστροφη προς τα αισθήματα που παράγουν. Για παράδειγμα, έχουμε αμφιβολία χωρίς αγωνία στο βάθος, κι αντίστροφα βεβαιότητα με αγωνία στο βάθος.
- Δεν πιστεύω πως χρειάζεται διευκρίνιση, ότι η αγωνία ή η ένταση, που είναι ένα πνευματικό – μεταφυσικό βίωμα, που μαζί του συζεί κανεί, δεν πρέπει να συγχίζεται με το άγχος, που είναι εξωτερικότερο νευροψυχικό φαινόμενο.
- Η ένταση, το έρεβος κι η άβυσσος, εμφανίζονται κατά την μετάβαση της ανθρώπινης ύπαρξης από ένα μέτρο ισορροπίας, σ‘ ένα άλλο ανώτερο, όπου ισορροπούμε σε μια νέα μη-στατική αρμονία. Η ένταση είναι δυνατή ακριβώς μέσα στο μέτρο ή ανάμεσα σε δυο μέτρα, επειδή ο ανταγωνισμός είναι ισοδύναμος ανάμεσα σε εναντιοδρομούσες τάσεις. Εξ άλλου το μέτρο είναι κι αυτό αίσθημα, είναι αισθαντική απαίτηση όχι λογική.
- Η ταραχή δεν αποτελεί φιλοσοφία της ύπαρξης, αλλά νεύρωση ακόμα και υστερία. Η οντολογική ένταση(υπαρξιακή) δεν έχει τίποτα κοινό με την ταραχή. Αντίθετα και συνηθέστερα εμφανίζεται μέσα στην πιο βαθειά νευρική ηρεμία.
- Πόλεμος ενάντια στην μηχανικότητα της φύσης, είναι ο μόνος τρόπος για την διασφάλιση της ευτυχίας. Ο Συνειδητός Άνθρωπος είναι η νέα τάξη της Φύσης.