Ο ΠΟΙΗΤΗΣ-ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΑΓΩΝΑΣ
«ΤΕΙΧΟΣ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΑΠΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ»
(Νίτσε)
«Δεν υπάρχει τίποτα!
ό,τι λέμε, ό,τι εξηγούμε,
ό,τι βλέπουμε είναι όλα
μέσα στο μυαλό μας».
Γ.ΔΡΑΓΩΝΑΣ
Απευθύνομαι σε εσάς που έχετε το πάθος της Ποιήσεως και τού φιλοσοφικού Έρωτα. Θα ήθελα να σας μιλήσω για τη Φλεγόμενη Βάτο, αυτόν τον Ιερέα-Ποιητή-Φιλόσοφο, τού ΔΡΑΓΩΝΑ.Το πλησιάζουμε, για να απολαυσουμε την ζωογόνο ερωτική τροφή της Φιλοσοφίας και της Ποιήσεως. Συχνά σκέπτομαι πως κάποια ΣΚΙΑ τού υπερτάτου ΟΝΤΟΣ τον διαμορφώνει και τον κατευθύνει. Και αισθάνομαι πως είναι ο ίδιος μια αστρονομική Μαύρη Τρύπα που μας απορροφάει όλους χωρίς να το νιώθουμε. Κι αν δεν είναι αυτός παρά ένα όνειρο, μια αυταπάτη; Αν η Σκιά που εκφράζεται με την μορφή του είναι το ίδιο το Σύμπαν που ονομάζουμε ΟΝ;
Άλλοι, πολύ αξιόλογοι στοχαστές, εξέθεσαν σπουδαίες ιδέες και απόψεις πρωτότυπες, συχνά έξοχες. Λειτούργησαν όμως βασικά με την ΝΟΗΣΗ. Ήταν όλοι καθηγητές των απόψεών τους. Εδίδασκαν. Και όταν δεν ήταν υπάρξεις νοητικές, εκφράζονταν πάλι με νοήματα: Η Καλλιτεχνία, τους ήταν άγνωστη.
Εδώ όμως πρόκειται για Απολλώνια δημιουργία. Έχουμε να κάνουμε με ΙΕΡΕΑ – ΠΟΙΗΤΗ –ΦΙΛΟΣΟΦΟ, εραστή των εννέα απολλωνίων Μουσών. Δεν πρόκειται για σκέτο στοχαστή αλλά για ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ του ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ. Πιανίσιμο είναι ο λόγος του. Πώς να διδάξει αφού η σκέψη του είναι κυρίως Μουσική; Ιερουργεί, τις περισσότερες φορές. Προσευχή στον Ήλιο είναι η έφρασή του. Μόνο τον εαυτό του τελικά διδάσκει. Οι υπόλοιποι απολαμβάνουν την ιερουργία, ενώ τα αξιόλογα μηνύματά του περνούν με τόση ταχύτητα δονήσεων, ώστε το συνειδητό δεν προλαβαίνει να τα συγκρατήσει. Διαπερνούν όμως τα μηνύματα τις υπάρξεις μας και χρωματίζουν το υποσυνείδητο σκηνικό μας. Καταλαμβάνουν τον μέσα κόσμο μας χωρίς να το υποψιαζόμαστε. Σκηνοθετούν με τη μουσική τους τον ψυχικό μας χώρο διαμορφώνουν και πλάθουν την ύπαρξή μας χωρίς να το ξέρουμε χωρίς να το έχουμε αντιληφθεί. Έχουμε όμως παγιδετεί σε μία Δελφική ατμόσφαιρα όπου η Μουσική τα νοήματα και τα μηνύματα συγχωνεύονται και μας κυριεύουν. Μας λείπει μόνο ένα άγαλμα του Απόλλωνα των Δελφών. Πίνουμε γοητευμένοι τη μουσική πανδαισία – Λόγο του Ιερέα – Ποιητή.
Πάμε σ’ αυτόν όπως πάμε στην Εκκλησία ή σε Συναυλία, για να απολαύσουμε θρησκευτική λειτουργία του Λόγου, ποιητικό λουτρό Ερωτικό – Φιλοσοφικό. Το πλούσιο απόθεμα της βαθιάς του ΓΝΩΣΕΩΣ, περνάει υποδόρια, μέσα στην ύπαρξή μας. Οι φλέβες και οι αρτηρίες πλημμυρίζουν από τον ποταμό της συγκινήσεως, ο έρωτας του Ζην επιβάλεται απόλυτα και η γνώση μετατρέπεται σε μοουσική και αποθηκεύεται στα κατάβαθα της ψυχής. Αστρολόγος, αλλά δε μπορεί να διδάξει αστρολογία. Είναι Επιστήμη η αστρολογία. Αυτός την εξασκεί, δεν τη διδάσκει. Ζωγραφίζει με τον Λόγο, χορεύει μ’ αυτόν φιλοσοφικές πιρουέτες, μουσικές παρενθέσεις, παρεκβάσεις, ιδιομορφες ποιητικές αναδρομές. Πίνακες εμπρεσιονιστικοί οι βραδυνές διαλέξεις του.
Τί λέξεις αλήθεια ακούγονται σαν να βγήκαν από την γραφίδα του Πωλ Βαλερύ! Τί συγκλονιστικό πιανίσιμο ιδεών και αναλυτικών μουσικών αναπτύξεων με την λεπτή ηχητική της φωνής του. Είναι Μεταμορφωτής – Σαγηνευτής. Ουσιαστικά είναι ηθοποιός, γιατί ποιεί ΉΘΗ. Και δεν είναι θεατρίνος, διότι δεν προσφέρει ξένο κείμενο, αλλά Δημιουργεί εκείνη τη στιγμή που μιλάει. Δινει άμεσο απόθεμα της ψυχής του. Κασταλία πηγή λόγου.
Ο ΔΡΑΓΩΝΑΣ δεν είναι διδάσκαλος. Δε θα σας μάθει τίποτα. Θα σας ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙ όμως χωρίς να το καταλάβετε. Είναι Ιερέας – Καλλιτέχνης φιλοσοφίας, είναι Ποιητής.
Είπαμε είναι Ποιητής, όμως δεν είναι εξπρεσιονιστής ή Υπερρεαλιστής, ούτε έχει κάποιο ιδιόμορφο λόγο όπως ο Μωρία. Ο Λόγος του είναι ρεαλιστικός – κατανοητός. Έχει την καλλιτεχνική μορφή εκτεταμένου Μαιάνδρου. Κάθε Πρότασή του είναι ένα Σύμπαν Σκέψης που δίνεται όμως σαν Μπετοβενικό κονσέρτο, και τελικά σε συναρπάζει τόσο πολύ η μουσική που σ’ αυτήν αφήνεσαι. Οι σκέψεις – γνώσεις καταλήγουν στο ασυνείδητό σου. Δεν χάνονται, αλλά υποχωρούν. Κυριαρχεί και επιβάλλεται η απόλαυση του αισθάνεσθαι, δηλαδή του ΥΠΑΡΧΕΙΝ.
Έχει και γραπτό έργο αυτός ο Μύστης. Και όμως το πραγματικό έργο το μεγάλο είναι η ίδια η ΥΠΑΡΞΗ του. Δεν ξέρω αν είναι έργο δικό του ο εαυτός του. Πολύ αμφιβάλλω. Κάποια μεγάλη ακτίνα από τον Ήλιο τον διαμορφώνει. Διελαύνει ανάμεσά μας ένας Κομήτης αδαμάντινος που φωτίζει με την τροχιά του το σκοτεινό χάος έως ότου έρθει σε μας.
Ο ΔΡΑΓΩΝΑΣ προσφέρει ΛΟΓΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ, εκπέμπει μουσική, ψάλλει φιλοσοφικά, δεν θέλει θόρυβο και ταραχή διότι προσεύχεται. Πλατιάζει συχνά με λόγο χρυσοκέντητο και ο πλατιασμός αυτός έχει αξία όσο και το πυκνό νόημα. Παρασύρει τελικά στο χώρο της συγκινήσεως, δεν θέλει να μείνει στην περιοχή του νοήματος. Μιλάει το ΣΥΜΠΑΝ της ύπαρξής του, είναι Ποιητής δεν είναι συγγραφέας, και όταν συγγράφει το κάνει από ανάγκη. Δεν μπορεί να ξεφύγει από την ΥΠΑΡΞΗ του όσο και να το θέλει μερικές φορές.
Πρόκειται για έναν άνθρωπο απελπιστικά ΜΟΝΟ. Τον περιβάλλουν πολλοί, αλλά είναι μόνος. Και εγώ είμαι κοντά του αλλά όχι δίπλα του. Όχι πως δεν το θέλω, αλλά δεν το μπορώ. Δεν μπορώ ούτε να προσδιορίσω τη θέση του μέσα στο κονσέρτο των ιδεών για να τον πλησιάσω. Διευθύνει την ορχήστρα από ένα αόρατο και συνεχώς μετακινούμενο Πόντιουμ. Και εγώ άλλωστε στο δικό μου επίπεδο είμαι μόνος, αλλά εγώ δεν έχω το βαρύ έρμα του ΕΡΓΟΥ του, αυτό το χρυσάφι που τον πάει στον πάτο με το ασήκωτο βάρος του. Εγώ δεν έχω όπως αυτός: «ΤΕΙΧΟΣ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΑΠΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ».
Ιωάννης Κυριακάκος