Από μια διάθεση κόσμησης,
είπα να αγαπήσω..,
Να έτσι, δίχως αιτία !
Από τότε, έμεινε πλάι μου,
σαν αίσθηση πλαισίωσης
που δεν λέει να φύγει,
ίδια όπως ο εθισμός..,
σάμπως αιχμαλωσία… ή και βίτσιο.!
Έτσι που τέλος κάθεται εντός σου,
κι εσύ., έξω από μέσα σου,
μένεις να απορείς !..
Γιώργος Δραγώνας
Αθήνα 07.07.1981