Παραίσθηση
Ήταν σαν θύμησες παληές, απολυωμένες,
Το φόντο αθώρητο, νοσταλγικό,
Μια ακαθόριστη λιποθυμιά της αίσθησης…
Αίσθημα αποξένωσης, χαμού..,
Μια βύθιση στα ιερά σπλάχνα της Μνήμης.
Θεέ μου τι ζάλη, τι στροβιλισμός.!
Γεύση γλυκειά, γεύση Πατρίδας.,
Γεύση του Νείλου…
Ένα απ’ του χρόνου τα παιχνίδια ακόμα,
Ένα ξεγέλασμα του τώρα και που λιγώνει.,
Σαν ψίθυρος μέσα απ’ τις καλαμιές..,
Κι’ η αποφορά της δροσισμένης γης…
Πόσες φορές θα πρέπει νάχουμε αγαπήση!..
Πως τόσο μας ξεγέλασε ο χρόνος!..
Είναι τόσα που μας δένουν.,
Που κάνουν την αιχμαλωσία γλυκειά..
Και μας τραβούν εδώ ξανά, ξανά….!
Γιώργος Δραγώνας
Αθήνα 02.09.1978