- Κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαρτίου, έγινε μια έρευνα απ’ το κανάλι MEGA και την κ. Μαρία Παπουτσάκη για ένα ολιγόλεπτο ρεπορτάζ που παρουσιάστηκε στις βραδυνές ειδήσεις. Το θέμα αφορούσε στο ενδιαφέρον αλλά και τις ανησυχίες θρησκευτικών κύκλων για τις κινήσεις αναβίωσης αρχαιοελληνικών ιδεωδών συμπεριλαμβανομένης και της αρχαίας θρησκείας. Έτσι το περιοδικό μας, λόγω της θεματογραφικής κλίσεώς του, ερωτήθηκε για τις απόψεις του. Δεν θελήσαμε να συμμετάσχουμε σε τηλεοπτική παρουσία, ωστόσο σε τηλεφωνική συνομιλία που είχα με την δημοσιογράφο κ. Μ. Παπουτσάκη, εξέθεσα τις απόψεις του περιοδικού «Αέροπος» και επιφυλάχθηκα να απαντήσω γραπτώς, όπως αρμόζει στη σοβαρότητα τέτοιων θεμάτων, αντί μιας δίλεπτης «επί τροχάδην» τηλεοπτικής συνεντεύξεως.
- Η άποψη του περιοδικού λοιπόν, είναι ότι αυτές οι ανησυχίες είναι εξαιρετικά πρώιμες και δεν αντιστοιχούν σε αντικειμενικές συνθήκες. Υπήρχαν πάντοτε και κατά το παρελθόν, αλλά δεν απετέλεσαν ανησυχητικό παράγοντα. Το περιοδικό έχει ακαδημαϊκή θέση. Ενδιαφέρεται και είναι υπέρ του Ελληνικού Πολιτισμού. Θέλει να υπάρχη Μνήμη αυτού του πολιτισμού σε κάθε Έλληνα, και η μνήμη αυτή να συνυπάρχη αρμονιλά με ό,τι ισχύει στην σύγχρονη Ελλάδα. Συγκεκριμένα ενδιαφέρεται για την καλλιέργεια της Φιλοσοφίας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της Μυθολογίας και γενικά της Αρχαιοελληνικής Γραμματείας. Το τελευταίο που θα ήθελε, θα ήταν να υπάρξη μια ακόμη διχοστασία – αυτό δε έλειπε- στην ήδη πολύπλοκη, πολυμέτωπη, και καθόλου εύκολη σημερινή θέση της χώρας μας.
- Οι όποιες μειοψηφίες προστατεύονται από το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο. Ήδη βιώνουμε μια μεγάλη αναστάτωση στην περιοχή μας που είχεν αίτιο την παραβίαση δικαιωμάτων μειοψηφιών!
- Οι μειοψηφίες έχουν κι αυτές το δικαίωμά τους κι έπειτα συνθέτουν τις χρωματικές ποικιλίες του πολιτιστικού μας τάπητα. Κι αν πάλι εγίνοντο πλειοψηφίες; Τότε ποιος και τι λόγο θα είχε να αντιστρατεύεται τη θέληση της πλειοψηφίας ενός Λαού; Έτσι, ενώ αφ’ ενός δίδεται μέγεθος σ’ ένα θέμα χωρίς αντικειμενικό λόγο και που θα ήταν καλλίτερο να μη προκαλήται τόση προσοχή, αφ’ ετέρου οι ανησυχούντες κύκλοι εκτίθενται για αντιδημοκρατική στάση. Ακόμα κι αν έλεγε κάποιος το πιο βέβαιο πράγμα, όπως ότι η Γη είναι στρογγυλή, είναι σίγουρο πως θα παρουσιάζονταν και αντίθετες γνώμες, και υπάρχουν ακόμα. Αυτό είναι δομή της ανθρώπινης φύσης. Είναι μάταιο να επιμένουμε σε απόλυτες ταυτίσεις, που δεν θα είχαν και αξία χωρίς δοκιμασία αμφιβολίας!
- Όσο για τους αρχαιολάτρες πατριώτες, ας γνωρίζουν οι φίλτατοι νέοι Έλληνες ότι: Τόσον οι αρχαίοι θεοί όσον και οι αρχαίοι πρόγονοί μας το τελευταίο που θα περίμεναν απ’ τους απογόνους τους θα ήταν να τους βλέπουν να επιδίδονται σε μαζικά «σταυροπροσκυνήματα» – μετά ή άνευ τσεμπερίου – μπροστά σε αρχαία αγάλματα!
- Αντίθετα αυτό που αξιώνουν είναι να κρατάμε ψηλά τις ελληνικές αξίες, ήτοι: Να αγαπάμε υπέρ πάντων την Αλήθεια και την Αρετή που γεννιέται απ’ Αυτήν, να υπερασπιζώμαστε την Λογοκρατία, που σημαίνει ότι η Αλήθεια πάντα έπεται, ποτέ δεν προηγείται αυθαίρετα και είναι ες αεί ζητητέα. Δηλαδή ο Λόγος πάντα προηγείται και η «Αλήθεια» έπεται. Ο Λόγος είναι και καθαρός και τραγικός, δηλαδή είναι Λόγος Ιδεών τε Παθώντε. Με δυο φράσεις αυτά σημαίνουν: Ελευθερία της Σκέψης, ανοχή της διαφορετικής γνώμης, διαλεκτική και η αναπόφευκτη Δημοκρατία που ακολουθεί και θεμελιώνει ή οφείλει να θεμελιώνη αυτές τις ύψιστες αξίες που πραγματώνουν και διασφαλίζουν την μόνη αληθινή ευσεβεια προς την Αλήθεια και το Θείον που έτσι εκείνοι οι αρχαίοι λάτρευαν. Όλα τα άλλα οφείλουν να παλεύουν μέσα σ’ αυτήν την διαλεκτικήν αρένα, την ελεύθερη αγορά των ιδεών, μοναδική εγγύηση για ένα φωτεινό πολιτισμό και μόνη ελπίδα για τα δίκαια των πολλών ανθρώπων. Έτσι οι αξίες προτείνονται, ελέγχονται, κρίνονται, αντιπροτείνονται και τέλος πάντα κάτι κτίζεται, διορθώνεται και προστίθεται υπέρ των ανθρώπων, καθώς οι θολές εξουσίες περιορίζονται και η ελευθερία των πολλών εδραιώνεται. Αυτή είναι η μόνη δικαίωση για τους Λαούς, όλα τα άλλα είναι εκμετάλλευση και ύποπτη Κυριαρχία.
- Η ελευθερία της Σκέψης είναι το πιο σίγουρο θεϊκό δώρο και η βέβαιη βούληση του Όντος, γιατί μόνη αυτή οδηγεί την επιστροφή του ανθρώπου σ’ Αυτό και η ίδια την εγγυάται. Μεριμνήστε λοιπόν, για τον πολιτισμό και το ανέβασμα της συνειδητότητας και της παιδείας του Λαού μας, γιατί αυτή η παιδεία είναι το θεμέλιο πρόσταγμα Εκείνων και γιατί η ίδια η παιδεία είναι που «το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι».
- Ας θυμόμαστε επίσης ότι κάθε πολιτισμός που είναι άξιος προσοχής, είχε μητέρα του την Ελευθερία· είτε για μια περίοδο ή κάποια τέλος πάντων ελευθερία, αν όχι την ιδανική. Η δε παραγωγή ενός τέτοιου πολιτισμού είναι ευθέως ανάλογη με την ελευθερία που παρείχετο στους πολίτες του. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για κάθε αξιοσέβαστη παιδεία. Δεν υπάρχει παιδεία χωρίς ελευθερία, γι’ αυτό κι όλα τα ιδρύματα επιστημών που χαίρουν κύρους έχουν κηρυχθή και χρισθή ως Άσυλα.
- Ανέκαθεν στην ανθρώπινη ιστορία, φαίνεται πως οι άνθρωποι μπορούν να διακριθούν σε δυο κατηγορίες: Τους σκεπτόμενους και τους μη σκεπτόμενους, τους απλά συναισθηματικούς. Το συναίσθημα είναι πολύ σπουδαίο πράγμα, αλλά μόνον όταν υποστηρίζεται από ανάλογη ισχυρή σκέψη για να το ισοσταθμίζη, να το ελέγχη, να το κρίνη, να το καλλιεργή. Οι δυο αυτές κατηγορίες γίνονται ιδιαίτερα κρίσιμες όταν πρόκειται για ηγέτες που παρασύρουν μεγάλους πληθυσμούς στην θολότητα των σκοτεινών αιώνων ή τους οδηγούν στις φωτεινές περιόδους της εξελίξεως και της προόδου.
- Απ’ την δεύτερη κατηγορία των «μη – σκεπτομένων», προέρχονται οι μεγάλες ομάδες των φανατικών· οι υπόλοιποι είναι «απλά συναισθηματικοί», που καθώς δεν είναι σκεπτόμενοι, αν και αθώοι άνθρωποι, καταλήγουν να είναι το εύκολο θύμα των φανατικών εξουσιαστών τους. Είναι κυρίως αυτοί που πυκνώνουν τις πλειοψηφίες μαζικών κοινωνικών αλλά και θρησκευτικών κινημάτων. Αυτό δεν είναι κακό από μόνο του· αλλοίμονο όμως σ’ αυτούς, αν οι ηγεσίες τους συνίστανται από φανατικούς.
- Τέλος για όσα γράφονται στο περιοδικό ευθύνονται βέβαια οι συγγραφείς που τα υπογράφουν, αν ωστόσο δίδονται κείμενα που ισχυρίζονται υπερβολές, απλά δεν επιλέγονται.
Για τον κ. Δημήτρη Λιαντίνη
- Ικανός λόγος έγινε από τον «Αδέσμευτο Τύπο» του κ. Δ. Ρίζου, σε σειρά δημοσιευμάτων των ημερησίων εκδόσεων της 12ης, 13ης και 15ης Μαρτίου τρέχοντος έτους από τον έγκριτο δημοσιογράφο κ. Γιάννη Ντάσκα, για τον κ. Λιαντίνη, για το αν ζη ή όχι, ακόμα και για φήμες περί των «Ε», με αναφορά στο περιοδικό «Αέροπος» και δη στο άρθρο της κ. Άννας Δημητρίου – Μιχαήλ, της προηγούμενης έκδοσής μας.
- Ο κ. Λιαντίνης ήταν ένας έντιμος, ειλικρινής, διαπρεπής και κυρίως διαφωτισμένος καθηγητής φιλοσοφίας κι ακόμα ένας απλός, αυθεντικός Έλλην πατριώτης και ανθρωπιστής. Ως εκ τούτου πιστεύουμε ότι δεν ζη, γιατί αυτό είπε ο ίδιος και δεν έχομε λόγο ή διακίωμα να ανφισβητούμε ό,τι έκανε ό,τι είπε. Με εξαίρεση και κατανόηση για το ενδιαφέρον και τις ευχές της οικογενείας του, όσοι άλλοι διαδίσουν φήμες για την επίβιωσή του, είναι καλλίτερον να σκέπτωνται ότι έτσι υποτιμούν, υποβαθμίζουν και υπονομεύουν την αξία της θυσίας και του διαβήματός του. Η εφημερίδα απλά αποτυπώνει τα συμβαίνοντα στην κοινωνία μας και δεν παίρνει ιδιαίτερη θέση.
- Είναι λοιπόν ανάγκη ο εξαίρετος κ. Δημήτρης Λιαντίνης να αφεθή στην ανάπαυση της Ιστορίας που ανήκει, δίχως άλλες ανάρμοστες προσβολές της τιμής του. Μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να διαψεύση τον θάνατό του, αν δεν τον είχε προτιμήσει. Ώστε αρκεί· ήταν επιτέλους η δική του επιλογή.
- Όσο για τις φήμες περί σχέσεώς του με του «Ε», ούτε λόγος! Για να ανήκη κάποιος στους «Ε», πρέπει, «αυτοί» να υπάρχουν, και δεν υπάρχουν όπως θα δούμε στο σχόλιο που ακολουθεί. Η μόνη σχέση που μπορούσε ο κ . Λιαντίνης να έχη με το «Ε», είναι η σχέση του με το Φως που «Αυτό» σημαίνει.
Οι φήμες για τους «Ε»-ψιλον
- Κάθε λαός έχει δικαίωμα να οραματίζεται τους λυτρωτές του, τους ελευθερωτές, τους σωτήρες του ή τους ιδανικούς οδηγούς του. Ωστόσο προτιμώ τους αθώους δημώδεις μύθους από τις έντεχνα καλλιεργημένες αυτές φήμες για τους «Ε» και τις ομάδες τους. Απευθύνονται σε ευάγωγον πλήθος κι έχουν σαν αποτέλεσμα την πτώση της εγρήγορσης και την καλλιέργεια του εφησυχασμού σ’ ένα λαό, που έτσι δεν έχει πια λόγο να αντιτάσση σκέψη και συνείδηση στα προβλήματά του, αφού μπορεί νασωθή από τους «από μηχανής θεούς».
- Για να εξηγούμαι, Έλληνες πατριώτες, απλοί και αγνοί, υπήρχαν πάντοτε σ’ αυτή την χώρα μόνο που δεν είχαν καν σκεφτή να ονομασθούν «Ε». ούτε ο Σικελιανός, ούτε ο Μακρυγιάννης, μήτε δε ο Ιωάννης Πασσάς και τόσοι άλλοι που πρόσφεραν ανεκτίμητα δώρα ή θυσίες στο Έθνος τους. Τι κρίμα που κι ο Κοσμάς ο Αιτωλός με τόσον αγώνα που έκανε δεν σκέφτηκε να συγκαταλεγή κάτω απ’ αυτό το γράμμα, που μετά τον Πλούταρχο, το ξανακούσαμε την τελευταία δεκαετία!
- Το σύνταγμα της Ελλάδας, παρέχει το ελεύθερο δικαίωμα του Συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι των Ελλήνων κάτω απ’ τους κανόνες της Δημοκρατίας. Έτσι υπήρχε ένας σύλλογος της γνωστής ομάδας Κατράκη, των αδελφών Λευκοφρύδη, Γκιόλβα, καθώς και της ομάδας του Στυλιανού Πρόκου κ.α. που επέλεξαν για όνομα της ομάδας τους το τετιμημένο «Ε» των Δελφών. Υπήρχε επίσης μια ομάδα Ελλήνων, εκδοτών, και του εφοπλιστού κ. Αρ. Ωνάση που προσπαθούσε ν’ ανοίξη έναν πιο ελεύθερο δρόμο ανάπτυξης για την Ελλάδα σε συνδυασμό με μια πατριωτική ιδεολογία που πρόσφερε και εμπλούτιζε η εργασία του Ι. Πασσά, άλλων παλαιότερων ως του Σικελιανού, του Αθ. Σταγειρίτου και άλλων γνωστών παλαιών Ελλήνων πνευματικών δημιουργών, που δεν ελέγοντο «Ε», και τέλος της προαναφερθείσης ομάδας «Ε».
- Όλοι αυτοί ήσαν κανονικοί σοβαροί άνθρωποι και λίαν αξιόλογοι, που ενεργούσαν και πρόσφεραν ό,τι πίστευαν σωστό για την πατρίδα τους. Ως εδώ καλώς, τίποτε υπερβολικό, συνωμοτικό ή εξώκοσμο! Μια απλή ένωση προσώπων ή σύλλογος· δικαίωμά τους.
- Ας ληφθή υπ’ όψιν ότι γνωρίζω το λιγώτερο όσα γνωρίζουν και αυτοί που μιλούν γι’ αυτά και καλλιεργούν τις φήμες περί «Ε», που εξ άλλου έχουν τόση εμπορευσιμότητα. Ας σημειωθή επίσης ότι σχεδόν όλοι παρήλθον του βίου τούτου, πλήν του κ. Γ. Γκιόλβα και ίσως των αδελφών Λευκοφρύδη, αμφοτέρων λίαν προκεχωρημένης ηλικίας.
- Γνώριζα επίσης έναν φίλο που διατηρούσε «Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Συνεργατικής Δημιουργίας» στην Πλάκα, που επίσης ωνόμαζε «Ε», με τον ίδιο ευσεβή προσανατολισμό προς το αρχαίο «Ε» των Δελφών, ένας χώρος που επί έτη έδιδα πολυάριθμες διαλέξεις σας «Σχολή Φιλοσοφίας του Όντος».
- Ακούσαμε και το εξής χαριτόβρυτο. Είχε βρεθεί από τους αρχαιολόγους ένα όστρακο από αγγείο χωγραφισμένο απ’ τον καλλιτέχνη Εξηκία του 7ου π.Χ. αι., το οποίον υπέγραφε ως «ομάς Ε». συνεπέρανον λοιπόν κάποιοι εξόχως ορμητικοί ότι η ομάς «Ε»-ψιλον υπήρχε πάντα από τόσο αρχαίους καιρούς!..αλλά τι πιο φυσικό από μια ομάδα καλλιτεχνών, να διαλέξουν σαν όνομά της το σύμβολο του Ναού των Δελφών τιμώντας έτσι τον φυσικό προϊστάμενό θεό τους, τον ηγέτη των Μουσών, τον Απόλλωνα! Και τώρα και πάντοτε οι άνθρωποι σχημάτιζαν πολυάριθμες ομάδες· είναι στην ανθρώπινη φύση. Μήπως σαν θυμίζει κάτι; Θυμάστε τον Βαν Γκόγκ και τις απεγνωσμένες του προσπάθειες να δημιουργήση ένα κοινόβιο καλλιτεχνών; Μήπως κι αυτός ανήκε στην «ομάδα – Γάμμα» Γαλλίας; Ο Εξηκίας αργότερα υπέγραφε μόνο με τ’ όνομά του· το κοινόβιο εκείνο φαίνεται πως απέτυχε, όσο και το άλλο του Βαν Γκόγκ! Αυτά έχει η Ζωή!..
- Ό,τι χρειάζεται κανείς για το «Ε» βρίσκεται στο ομώνυμο έργο του Πλουτάρχου, που ήταν και ιερεύς του Δελφικού Ναού, ή προκύπτει – εξάγεται απ’ τις αναφορές του, σε επιτρεπτά όρια· πέραν αυτού οι εικασίες πρέπει ναχουν μέτρο. «Πρέπει κι αρκεί» λένε στα Μαθηματικά· εκεί τελειώνει το αληθινό, το μόνο Ε, το αρχαίο!
- Έψιλον σημαίνει φως και Θείον, όπως Ελλάς σημαίνει γη (Λίθος) του Φωτός, ιδέ και Σελήνη και Σέλας. Το όνομα Ελλάς παίρνει δασεία που κρύβει άφωνονχι ή σίγμα, γι’ αυτό και η μετάφραση Hellas στις λατινογενείς γλώσσες ορθώς. Στην ίδια ρίζα κοντά κι ο Ήλιος (Helios) που κι αυτός παίρνει δασεία. Όμως το «Ε» ηκουλουθείτο συχνότατα από ένα ιώτα, που με άθροιση των αλφαριθμητικών αξιών του Ελληνικού Αλφαβήτου αποκαλύπτει τον αριθμό και το όνομα του ύψιστου θεού της αρχαίας εποχής.
- Ώστε λοιπόν το «Ομάς Ε» είναι μια επωνυμία, ένας τίτλος μιας ένωσης προσώπων, όπως επωνυμίες είναι τα «Φροντιστήρια Πυθαγόρας», οι «Σχολές Πλάτων» και άλλα παρόμοια. Τι είναι λοιπόν αυτό που εξανίσταμαι και σκοπεύω να δώσω ένα οριστικό τέλος, εδώ και τώρα, και μια για πάντα; Είναι η απάτη, το «δήθεν», ότι δηλαδή υπάρχει κάποια ομάδα «Ε», που συνδέεται με άγνωστες ή υπερκόσμιες ή εξωγήϊνες δυνάμεις, που έχουν στα χέρια τους υπερόπλα από αρχαίους ή και άλλους καιρούς και που θα επέμβουν να μας σώσουν. Κι αν ακόμα υπήρχαν, δεν είναι οι «Ε»-ψιλον, και διόλου σίγουρο δεν είναι πως θα δούλευαν ειδικά για τους Έλληνες, όπως εμείς θα το εννοούσαμε. Αφίνουν όμως να διαρρέη ο υπαινιγμός ότι συνδέονται με τέτοιες δυνάμεις και αν και συχνά δηλώνουν σύντομα πως δεν…, επιτρέπουν με άλλες αινιγματικές δηλώσεις τους να πιστεύετε ότι είναι μεν «Ε», αλλά δεν μπορούν να το αποκαλύψουν αφού είναι μυστική οργάνωση.
- Το ασυγχώρητο είναι πως ενώ γνωρίζουν πολύ καλά και συνειδητά ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένα αντίκρυσμα σ’ αυτά που λέγουν, καλλιεργούν την διαρροή, αρνούνται όταν ευθέως ερωτώνται κι όμως εισπράττουν τα ωφελήματα, είτε τα οικονομικά είτε εκείνα της όποιας κοινωνικής προβολής και ισχύος. Πρόκειται δηλαδή για συνειδητή δολία απάτη του ελληνικού λαού.
- Αυτή η απάτη πρέπει να τελειώνη οριστικά τώρα! Γιατί άντε να δεχθώ πως από μια πλευρά έβαλε τους Έλληνες να ψάχνουν την ιστορία τους, αλλά ο σκοπός δεν αγιάζει ποτέ τα μέσα, αντιθέτως είναι τα μέσα. Υπάρχουν πολύ πιο νόμιμοι τρόποι γι’ αυτό κι ας μην έχουν κέρδη. Έπειτα πρόκειται για άκρως επικίνδυνη απάτη κι η διάδοσή της έχει πιθανότητα ύποπτη πηγή προέλευσης. Απατηλά μέσα, ίσον απατηλοί σκοποί. Σκεφτήτε όχι μόνο την υπνωτική επανάπαυση που φέρνει, αλλά και την ηττοπαθή πτώση του ηθικού των ανθρώπων όταν αιφνιδίως ανακαλύψουν την εξαπάτηση πάνω σε κρίσιμη για το Έθνος στιγμή. Γι’ αυτό και την καταγγέλω τώρα που προλαβαίνουμε να αναθαλούμε και να προετοιμαστούμε.
- Πιστέψατε! Δεν είμαι «Ε», ούτε το υπαινίσσομαι, μήτε το υπονοώ, μήτε μπορώ να είμαι τέτοιο «μέλος» γιατί δεν υπάρχουν! Έτσι ίσια και ντόμπρα όπως πάντα. Είμαι απλά ένας Έλλην πατριώτης σαν τους πολλούς, τους ξυπόλητους, τους τσοπαναρέους, τους γραμματικούς, τους εφοπλιστές, σαν την Λασκαρίνα και την Μαντώ, και τον ατελείωτο λαό που έκανε την Επανάσταση του 21. Μόνο αυτό!
- «Ε»-ψιλον είναι μόνο οι θεοί, και οι πολλοί και ο Ένας, του οποίου οι άλλοι είναι απλώς τα πολλά πρόσωπα των πολλών ιδιοτήτων Του! Έτσι ποιητικά, γιατί η αρχαία θρησκεία δεν ήταν πολυθεϊστική όπως λανθασμένα αναφέρουν! Ήταν μονοθεϊστική μεν, πολυμορφική δε! Αρκούμαι μόνο να προσθέσω, πως Αυτός ο Ένας είναι Διφυής, Διπλός, Διδύναμος, Διδυμαίος!!!
- Οι θεοί δεν μπαίνουν στα αχυρένια παπούτσια των ανθρώπων για να περατώσουν την βούλησή Τους, δεν έχουν ανάγκη! Οι άνθρωποι απλώς εγκυλύονται εις τον ρουν Των. Κι όταν το Έργο τους αντιπροσωπεύεται από κάποιους ανθρώπους, αυτοί οι άνθρωποι ζουν μια ζωή σεμνή και ταλαίπωρη συχνά, ζωή γεμάτη προσφορά και θυσίες για τον άνθρωπο, δίχως ποτέ να νέμωνται εξουσίες, οφέλη ή τιμές· σπάνια όσο ζουν να έχουν θαλπωρή. Εξουσία και ποίηση δεν συμβιώνουν ποτέ. Δεν θυμάμαι ποτέ αυθεντικό πνευματικό δημιουργό που νάχε εξουσία. Η εξουσία ερωτευόταν πάντα το σκοτάδι, όπως η ποίηση πάντα το φως του Ήλιου!
- Μ’ αυτή την τελευταία και μόνη αληθινή έννοια του «Ε»-ψιλον, θάμαι πάντα κοντά, στους αιώνες των αιώνων!..
Αθήνα 15-4-1999