ΧΡΟΝΟΧΩΡΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ
Στο παλαιό βιβλίο “Είναι και Τρόπος”, που γράφτηκε το 1967 – 1968, αποτελούσε το τρίτο τμήμα της Πέμπτης Διάστασης και είχε τότε τον τίτλο “Φάση 5η Χρονοχωρική”.
1. Είναι η κρισιμότερη περίοδος για έναν αναζητητή, που έχει πάρει τον δρόμο της εξάντλησης της Σκέψης και στοχεύει στην Υπέρβαση και αποδέσμευση ή χειραφέτηση τής συνείδησής του, αυτό που αποκαλούσαμε “Αυτοεξάντληση”. Αυτά, αν τα προηγούμενα στάδια, γνωστικά και ηθικά και που περιγράφονται στο ίδιο βιβλίο, έχουν ήδη επιτευχθεί – βιωθή.
2. Ας διατυπώσουμε κατ’ αρχήν την ύπαρξη των Χρόνου και Χώρου μέσα σ’όλα τα επίπεδα: Σώμα, Συναίσθημα (Ψυχολογικός Χρόνος – Χώρος), σκέψη και σ’άλλα ακόμα πιο αφηρημένα επίπεδα. Επίσης ας δούμε ότι κυριολεκτικά μας κυριαρχούν στο σύνολο τής “εξωτερικής” και “εσωτερικής” μας ζωής. Στο Φυσικό επίπεδο είναι εμφανές και δεν χρειάζεται κατάδειξη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως θεμελιώνεται η Αντικειμενικότητά τους στην φύση ή κι οπουδήποτε αλλού, μια και εκεί που όντως ανήκουν δεν τίθεται θέμα αντικειμένου. Χρειάζεται να διανύσουμε μιαν απόσταση για να πάμε κάπου, κι αυτό παίρνει χρόνο.
3. Στο συναισθηματικό επίπεδο φαίνονται καθαρά ο μεν Χρόνος πχ. στο περιεχόμενο τού αισθήματος της αγωνίας, τού πόθου, τού κινδύνου ή και στην ανακούφιση για κάτι που ήδη πέρασε. Ο Χρόνος διευρύνεται και αργεί όταν ελαύνει υπό την βάσανον της ψυχής, ενώ επιταχύνεται και σπεύδει με την ηρεμία ή την ηδονή της. Για τον φυλακισμένο ο χρόνος παραλύει και μοιάζει ακίνητος και για τον όλβιο (ευδαίμονα) ως θάττον φτερουγίζει και αναλίσκεται, πόσον γοργά κυλούν οι δεκαετίες!.
4. Ο δε Χώρος φαίνεται πχ. στην αίσθηση τού “πολύ”, στην έκταση ή το μέγεθος μιας αγάπης, στον ίλιγγο, στο αίσθημα περιορισμού, στο αίσθημα της ελευθερίας, της απεραντοσύνης!
5. Στο διανοητικό επίπεδο ο Χρονόχωρος, όπως μονολεκτικά θα καλούμε στο εξής, είναι επίσης κυρίαρχος. Το κάθε τι εκτιμάται σαν μέγεθος ή ταχύτητα – διάρκεια, σαν σχέσης χώρου και χρόνου. Η ίδια η “ιδέα”, ο κρίκος της σκέψης, δεν είναι παρά μια διανοητική εικόνα, μια παράσταση (εξ’ ού και ιδέα) και σαν παράσταση περιέχει αναγκαστικά χρονοχωρικότητα, σχήμα και κίνηση, μορφή και ζωή.
6. Ο Χώρος και ο Χρόνος δεν είναι μόνον οιονεί “αντικειμενικά” φαινόμενα, αλλά και βαθύτατα “υποκειμενικά”, είναι συστατικά στοιχεία τού είναι μας, στοιχεία με τα οποία είμαστε πυκνοπλεγμένοι ή καλλίτερα δεν είμαστε άλλο παρά Χρόνος και Χώρος. Ο Χώρος και ο Χρόνος είναι η ουσία αλλά και το φαίνεσθε κάθε πράγματος. Όλα τα προβλήματα αργά ή γρήγορα καταλήγουν να είναι προβλήματα χώρου και χρόνου.
7. Σ’ αυτά τα δύο αρχικά στοιχεία καταλήγουν σαν χωνευτήρι, όλες ο σκέψεις, όλα τα αισθήματα και μαζί τους όλα τα πράγματα, γιατί ας μην ξεχνούμε πως και τα αντικειμενικά πράγματα δεν γίνονται συνειδητά παρά διά μέσου τού νου και τού αισθήματος (βρίσκονται δηλαδή μέσα στην σφαίρα τους και όχι αλλού).
8. Και στα πέραν τού νου πεδία – διαστάσεις ο Χρόνος – Χώρος βρίσκεται παντού. Η παραμικρή αίσθηση, σύλληψη ή λειτουργία συνείδησης, εκφράζεται με κάποιο σύμβολο, σχήμα (στεκούμενο ή κινούμενο), ιδεόγραμμα, γράφημα, ίχνος, χάραξιν ή χρώμα – και το χρώμα είναι επίσης κραδασμός, συχνότης, ιδιότητα φυσικής ή διανοητικής ύλης που προσδιορίζεται από μια συγκεκριμένη ταχύτητα – συχνότητα δονήσεων ανακλώμενου φωτός. Το φως πάλι είναι “κύμανσις” μεγάλης ταχύτητος και η κύμανση φυσικά προϋποθέτει χώρο μέσα στον οποίο θα κυμανθεί, η δε ταχύτης προσδιορίζεται και ταξινομείται με τον Χρόνο.
9. Ας καταθέσουμε τώρα μερικές αρχές πάνω στις οποίες θα περιπλακή όλος ο περί Χρόνου και Χώρου στοχασμός:
1. Πρώτα ότι είναι αδύνατο να διανοηθούν χωριστά ο ένας από τον άλλο ή και απλά να λειτουργήσουν. Πράγμα που δείχνει πως πρόκειται για δύο διαφορετικές όψεις τού ίδιου νομίσματος. Το νόμισμα αυτό είναι η Συνείδηση, το “παγκόσμιο Σκέπτεσθαι”, το πρωταρχικό στοιχείο – αίτια κάθε φαινομένου, το Εν αρχή ήν ο Λόγος. Για παράδειγμα, σε μια δεδομένη “ατομική” στιγμή, μπορούμε να δούμε ένα μόνο “σημείο” τού Χώρου, ενώ για να αντιληφθούμε ότι το είδαμε, χρειαζόμαστε τουλάχιστον άλλη μία. Η ίδια μας η ζωή είναι χρονική ροή μέσα στην οποία διαδραματίζονται χωρικά συμβάντα (χωρούν γεγονότα). Ώστε λοιπόν ο Χώρος και ο Χρόνος έχουν αναγκαστική σχέση μεταξύ τους, είναι ακόμα ένα ενιαίο αλλά διδυμικό, διφυές φαινόμενο.
2. Ο Χώρος είναι παραλλαγή Χρόνου.
3. Ο Χρόνος είναι παραλλαγή Χώρου.
4. Ο Χρόνος είναι σχέση χωρικών σημείων! Ο Χώρος είναι σχέση χρονικών σημείων!
1. Ο Χρόνος είναι μια “απόσταση (διάστημα)” πάνω στο Χώρο, που επιτρέπει να χωρούν αναρίθμητα πράγματα στο ίδιο σημείο.
2. Ο Χώρος είναι μια “απόσταση (διάστημα)” πάνω στο Χρόνο, που επιτρέπει να συμβαίνουν αναρίθμητα γεγονότα την ίδια στιγμή.
Ενώ: στο ίδιο σημείο την ίδια στιγμή, μόνο ένα γεγονός ή πράγμα χωρά.
10. Οι τρεις πρώτες διαστάσεις αντιστοιχούν στο Χώρο. Οι τρεις επόμενες διαστάσεις στον Χρόνο. Η έβδομη διάσταση είναι εκτός χώρου και χρόνου, αλλά “νοείται” διά μέσου τούτων. Είναι η απολύτως απόλυτη “μορφή” τους. Το ίδιο ισχύει και για την έκτη διάσταση, είναι κι αυτή υπερβατική και απόλυτη “μορφή” των προηγούμενων.
11. Ο Χρόνος είναι κάθετος πάνω στην γραμμή του Χώρου. Ο Χώρος είναι κάθετος πάνω στην γραμμή τού Χρόνου. Με την έννοια όμως των οριζοντίων και καθέτων όπως μιλήσαμε στην ανάλυση τού σταυρωτού πεδίου, ο Χώρος είναι οριζόντιος και ο Χρόνος κάθετος.
12. Ο Χώρος και ο Χρόνος αποτελούν δύο Μεγαλοδιαστάσεις ή όπως αλλιώς ωνόμασα δύο μεγάλα “Δυναμοπεδία”, το Χωρικό και το Χρονικό. Τα δύο αυτά πεδία απαρτίζουν τα δύο σκέλη τού Αντιβολικού σχήματος (σχ. 11 δυναμικός αντιβολισμός) 
13.Η έβδομη Διάσταση αποτελεί το πολικό ή απόλυτα συμπαγές πεδίο. Λέω απόλυτα συμπαγές γιατί η Συμπαγής Ακεραιότης εμφανίζεται και στην έκτη Διάσταση τού Ένα, την οποίο ωνόμασα Μονοκίνητο (1*) ή Μονοδόνητο πεδίο (άνευ σχέσεως), ενώ την Έβδομη εντελώς Ακίνητο ή Αδόνητο Πεδίο. Και οι δύο τελευταίες Διαστάσεις είναι Υπερβατικές
14. Ο Χρόνος είναι κίνηση, ενέργεια, πνεύμα, προϊόν μιας ύψιστης Αρχικής Δυνατότητας ασυζητητί δεκτής και υπαρκτής, αναμφισβήτητης και μόνο που την συζητούμε. Με το που την συζητούμε αυτομάτως την καταφάσκουμε αποδεικνύοντας με την ύπαρξη μας το γεγονός τής προέλευσής μας εξ’ αιτίας της. Αυτή η Αρχική Δυνατότητα περιγράφηκε στην Δικαιολόγηση τής Κινητικής Αρχής.
15. Ο Χώρος είναι κατάσταση, πλαίσιο, έδαφος, βάση, ύλη, άμεσο και αναπόφευκτο προϊόν της “Πρώτης Σχέσης”. Προϊόν τής σχέσης και επαφής των κινούμενων παλμών (Αρχικός Λόγος), το εκ της επαφής και σχέσης προκαλούμενο αίσθημα. Αρχικά γεννάται με την απόσταση ή το Χρονικό Διάστημα (Χρονικός Χώρος) που μεσολαβεί ανάμεσα στις πρώτες ρυθμικές επαφές των κινητών., ή πιο νωρίς ακόμα στην πρώτη Οντολογική έκρηξη σαν το ίδιο το χάσμα – σχίσμα τού εκρήγνυσθαι, το αίσθημα της διαίρεσης και απόστασης μεταξύ των δύο τμημάτων τής Αρχικής Ενότητας, εκεί στο ίδιο σημείο που γεννιέται το “πότε” τής επιστροφής και ένωσης (ολοκλήρωσης) των “δεδιηρημένων”, ο πρώτος αισθηματικός Χρόνος, η Παγκόσμια Έλξη, ο πόθος, ο έρωτας, ο Κοσμικός Έρως..!
16. Η έκρηξη – άπωση είναι πρώτα απ’όλα κίνηση όπως εξ άλλου και το αντίθετο η Έλξη κι ακόμα η ενέργεια και η ίδια η δύναμη στην πρώτη και δυναμικά στατική μορφή της (στατική κινητικότης, δυνάμει κινητικότης, δυνάμει κίνησης) και γι’αυτό ο Χρόνος – Συνείδηση μοιάζει σαν να προηγείται στην οντολογική τάξη (βήματα) τής γένεσης τού Κόσμου. Εξ άλλου η κίνηση ομιλεί πρώτη περί πάντων των άλλων και δίχως αυτήν δεν συνειδητοποιείται τίποτα και άρα όλα είναι ανύπαρκτα αν πρώτη αυτή δεν υπάρξει. Τω Όντι όμως πρόκειται για Οντολογική Συγχρονικότητα γιατί το Ένα είναι το Άλλο: Χρόνος = Χώρος. Είναι μια ταυτολογία η χρήση δύο ονομάτων. Πρόκειται για δύο διαφορισμούς μορφής ενός μόνο πράγματος.
17. Ο Χρόνος και ο Χώρος είναι ισοδύναμοι, ταυτόχρονα προϊόντα τής ίδιας Δυνατότητας. Σχέση – Λόγος άπωσης και έλξης είναι η αιτία τού αισθήματος και των Δύο. Το Μεγαλοπεδίο τού Χρόνου προηγείται βέβαια στην δημιουργική σειρά τού Μεγαλοπεδίου τού Χώρου, όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχει Χρονικός Χώρος όσο επίσης υπάρχει και Χρονικός Χώρος σ’όλα τα επίπεδα των Διαστάσεων και υποδιαστάσεων. Άλλο τόσο και το “πνεύμα” δείχνει να προηγείται τής “ύλης”, ενώ εν τέλει πρόκειται για σύμφυτη ιδιότητα. Έτσι και η Δύναμη μοιάζει να προηγείται τής δημιουργίας και η αιτία τού αποτελέσματος. Με μιά φράση – εξίσωση εδώ: Νους = Φύση.
18. Ο χρονικός χώρος και ο χωρικός χρόνος είναι οι ανάλογες αντιστοιχίες τού κάθε Μεγαλοπεδίου μέσα στο άλλο (Σχήμα 3, σε προηγούμενο κεφάλαιο). Όσο πιο αφηρημένος και πιο άυλος είναι ο χώρος τόσο πιο πολύ πλησιάζει και συγγενεύει με τον χρόνο και τόσο περισσότερο γίνεται χρονικός χώρος. Το αντίστροφο συμβαίνει με τον χρόνο όσο περισσότερο υλοποιείται.
19. Ο Χρόνος – Χώρος είναι δύο Διαστάσεις τού ίδιου “πράγματος” διασταυρωμένες σαν αρσενικό – θηλυκό, σαν Ερμαφρόδιτος. Δείχνουν σαν αντικειμενικά αλλά δεν είναι, τίθενται σαν ιδιότητες τού Νου “μας” πριν απ’όλα. Ζούμε μέσα σ’έναν Νου μαζί με τις παραστάσεις του και εν μέρει είμαστε και παραστάσεις Του. Είμαστε και το περιέχον αλλά και το Περιεχόμενο. Συνιστάμεθα απ’όλα αυτά μαζί, είμαστε όλα, απλά δεν γνωρίζουμε τις αληθινές μας διαστάσεις γιατί έχουμε εξαιρετικά προσκολληθεί στην επιφάνεια. Ο Χρονόχωρος είναι Ον, ένα Ον – Νους, είμαστε αυτό το Ον. Ας αυτοανακαλυφθούμε! Όντας και παράσταση, αλλά δυνητικά και πλήρης Συνείδηση, ο Άνθρωπος συνιστά λειτουργικό όρο της όλης Σχέσης Λόγου και Κόσμου, Νου και Φύσης, που είναι ένα και το αυτό, αλλά πολυδιαφορισμένο “πράγμα”. Το “Αντικείμενο”, οι Άλλοι, ο Κόσμος και ο Λόγος, με συνιστούν.
20. Στην ερώτηση: “Τι προήλθε από Τι;’ “Ποιος από ποιον;’ Απαντώ: Η ύλη προήλθε απ’ το πνεύμα. Η ύλη είναι επιφαινόμενο τού Πνεύματος! Γιατί είναι σύνθεση και άρα αναγώγιμη σε κάτι τελικά απλό και πρώτο, που είναι Αυταίτιο και που η συμπεριφορά του παράγει όλα τα υπόλοιπα (Βλέπε “Οντολογική Δικαιολόγηση”, ένα άλλο τμήμα τής 5ης Διάστασης). Μέσα στον Ωκεανό μια ολόκληρη Ήπειρος πάγου μπορεί να κείται, με τα παλάτια της και τα πολύπλοκα σχήματά της. Όμως δεν είναι άλλο από νερό σε διαφορετική μορφή. Ίδια και ο Νους με τις παραστάσεις Του, τις εικόνες, τα πράγματα, τα σώματα. Οι παραστάσεις είναι Νους επίσης. Όλα είναι διαφορισμοί Ταχύτητας (υ), Συχνότητας (ν) και μήκους κύματος (λ) τού ίδιου Νου, που έχει τέσσαρες θεμελιώδεις Δυνατότητες:
1. Τού Αυτοαγνοείσθαι
2. Τού Αυτοαντιφάσκειν
3. Τού Αυτοσχετίζεσθαι
4. Τού Αυτομετασχηματίζεσθαι
Με αυτά όμως ασχολείται άλλο προηγούμενο κεφάλαιο
21. Δεν πειράζει τώρα αν και η ύλη, μια έννοια οπωσδήποτε πια μεταφυσική, δεν είναι παρά πυκνό πνεύμα ή και το πνεύμα εξαιρετικά αραιή και ταχύτατη ύλη! Απ την φορά παρατήρησης την δική μας εδώ δα, βλέπουμε την αιτία προς τα πάνω. Πρόκειται όμως για έναν Ενιαίο ταχύτατο κύκλο που δεν έχει αρχή και τέλος, ούτε και αφετηρία – τέρμα, γι’ αυτό δεν έχει τόση σημασία να τοποθετήσει κάποιος μιαν αρχή σ’ οποιοδήποτε σημείο τού Οντολογικού Κύκλου, γιατί κάθε σημείο Του είναι συνάμα και αίτιο και αιτιατό (αποτέλεσμα) και είναι ένας αστραπιαίος κύκλος γεγονότων που δεν είναι ποτέ στατικός. Μόνο από λογική αναγκαιότητά μας επιλέγουμε αυτό το σημείο που είναι το πιο απλό από σύνθεση, που δεν ανάγεται περαιτέρω ή μή στον Εαυτόν Του, που έτσι είναι Πρώτο και Ακέραιο και που ωστόσο δείχνει να συσσωρεύει την πιο απροσμέτρητη γενεσιουργό δύναμη. Το “σημείο” αυτό ωνόμασα Καθαρό Είναι. Ο Κύκλος είναι το Όν – Νους, είτε εκδηλωμένος με παραστάσεις είτε όχι. Μη εκδηλωμένος είναι όλος Καθαρό Είναι, σαν εκδηλωμένος είναι εν μέρει Καθαρό Είναι (Αρχικό Δύνασθαι) και εν μέρει Σύνθετο Είναι. Το Σύνθετο είναι ο φαινόμενος και ο νοητός Κόσμος, το άλλο είναι ο Υπερβατικός. Αλλά και αυτά αναλύονται στην Οντολογική Δικαιολόγηση που περιγράφει το πως αλλά και το γιατί της Γένεσης τού Κόσμου.
22. Άπωση και Έλξη είναι και τα δύο κινητικά φαινόμενα, ενέργειες. Την πρώτη μπορούμε να την πούμε θετικό κινητικό στοιχείο, την δε δεύτερη αρνητικό κινητικό στοιχείο (Άρρεν – Θήλυ), σαν ηλεκτρισμός και μαγνητισμός. Ως προς το επίπεδο της Ύψιστης Δυνατότητας, ή Άπωση και η Έλξη ταυτίζονται, γιατί απούσης πάσης άλλης δυνατότητας (Αντιβολικό Πεδίο), εκείνο το ίδιο που φαίνεται σαν άπωση θεωρούμενο από ένα πλέγμα διευθύνσεων (σχήμα 13), φαίνεται σαν έλξη θεωρούμενο από άλλο πλέγμα διευθύνσεων (σχήμα 14). . 
Και τα δύο σχήματα είναι βαλμένα σκοπίμως λογά για να αποδωθή καλλίτερα το νόημα. Το σωστό είναι το αντιβολικό σχήμα ΙΙ (Εναντιοδρομικό). Ας σημειωθεί πάντως ότι η αποκορύφωσις της απομάκρυνσης, συμπίπτει με την αποκορύφωση της ένωσης ή ταύτισης.
23. Την τελευταία αυτή αρχή της σύμπτωσης των αντιθέτων, θα την ξανασυναντήσουμε και χρησιμοποιήσουμε στην επαφή με το απόλυτο ή βίωμα τού Υπερβατικού, που προϋποθέτει και επιτυγχάνεται με την πλήρη αφαίρεση τού Χρόνου από τον Χώρο και αντιστρόφως, πράγμα που επίσης συμπίπτει με την πλήρη ταύτισή τους σε κατάσταση συμπαγούς δυναμικής ακινησίας.
Γιατί αν παραστήσουμε τα δύο στοιχεία Χρόνος / Χώρος με δύο κύκλους, αυτά τα στοιχεία παράγουν το αποτέλεσμα τους που είναι η Συνείδηση, η Λογοϊκή Σκέψη, όσο βρίσκονται σε συνάλληλη σχέση μεταξύ τους όπως πχ. περίπτωση “β”. Αν τα χωρίσουμε τελείως (“α”) ή τα ταυτίσουμε τελείως (“γ”) η σχέση καταργείται γιατί στην μία περίπτωση δεν ακουμπούν οι κύκλοι ενώ στην άλλη είναι σαν να μείναμε μόνο με ένα κύκλο. Δηλαδή οι δύο κύκλοι με την ταύτιση δεν κάνουν σχέση γιατί στερούνται τού διαφορετικού τους προτερήματος. Κι αυτό ακριβώς είναι που επιφέρει την Διάσπαση τού Λόγου ή τον “Θάνατο” – Παραίτηση μέσα στην Υπερβατική και απόλυτη Συνείδηση της Έκτης Διάστασης. Αλλά σ’ αυτό θα επανέλθουμε μιλώντας πρώτα για την θεμελιώδη αρχιτεκτονική της Συνείδησης και τού “Τρυκ” της που η άγνοια του μας κάνει να ζούμε σ’ ένα κόσμο πλάνης (βλέπε και “Θεολογικό Ζήτημα” https://www.georgedragonas.com/το-θεολογικό-ζήτημα).
24. Η αρχιτεκτονική τής Συνείδησης είναι απλή. Είναι ακριβώς το ότι χρειάζεται η δημιουργία δύο κατ’ ελάχιστον στοιχείων που να βρίσκονται σε σχέση (Λόγον) μεταξύ τους και έτσι να αθροίζουν μία Τριάδα (τα δύο συν την μεταξύ τους σχέση). Αυτή η Τριάδα δεν είναι αυθύπαρκτη γεννάται απ΄το Απόλυτο και Υπερβατικό Ένα. Από Αυτήν όμως δημιουργείται το σύνολο τού Κόσμου – Φαινομένου.
25. Η πλάνη βρίσκεται στο ότι οι ρίζες της πραγματικής μας ύπαρξης έρχονται μακρύτερα ή πρωτύτερα από την Τριάδα και αρχική αιτία τού Κόσμου, και γι’ αυτό Εμείς είναι που έχουμε δημιουργήσει την Τριάδα και τον Κόσμο και όχι η Τριάδα (ο Λόγος) Εμάς. Το εμάς δεν εννοεί τούς εαυτούς μας αλλά την Αρχική Ζωή και αιτία Όλων, την Μοναδική αληθινή Υπόσταση, το Όν. Εμείς εδώ κάτω, αυτή την Υπόσταση μόνον έχουμε και υπεξαιρούμε, μόνο που προσθέτουμε επάνω της όλους τούς περιορισμούς, τις πλάνες και τις ανοησίες μας. Κάνουμε δηλαδή μια ιδιοποίηση ακάθαρτη αυτής τής Υπόστασης, δεν έχουμε κάποια άλλη δική μας. Σ’ αυτό το Σύμπαν και σ’ αυτό που ξεπερνά την φαντασία μας και σ’αυτό που δυνητικά θα υπήρξε, δεν υπάρχει δεύτερη Υπόσταση, αλλά μόνο μία η Αρχική. Αυτές οι “υποστάσεις” που εμείς έχουμε και ανταγωνιζόμαστε, δεν είναι αυτόνομες άλλες, αλλά διαφορετικές τροποποιήσεις της μιας και μόνης, αυτής τού Καθαρού Είναι.
26. Και η διαφορά που προκύπτει απ’αυτή την άγνοια είναι ακριβώς η πλάνη (το “τρυκ”) που μας εξαπατά γιατί μεσολαβεί η προσωπική λήθη της πραγματικής μας προέλευσης λόγω τής ενσάρκωσης και δέσμευσης της πνευματικής μας συνείδησης μέσα στο δέμας τής “ύλης”. Αυτή η περιπέτεια μέσα στην “ύλη” έχει σκοπό να μας προβληματίσει και να γυμνάσει την συνείδησή μας μέχρι να αναπτυχθεί σε εκείνο το ύψος που θα ξαναθυμηθεί και Γνωρίσει όλα αυτά και θα μπορέσει να ξεπεράσει το ύψος τής Μεγάλης κοσμογονικής πλάνης, περνώντας προς τα πίσω την Τριάδα και μιγνυόμενος με την ουσία τού Αρχικού, τού Καθαρού Είναι, εξ ού και αρχήθεν εξεπέμφθημεν και το οποίον Είμαστε. Το Όν είναι ο αληθινός “εαυτός” μας. Για να μεθέξωμεν Αυτού, οφείλουμε να αποθάνωμεν – παραιτηθώμεν παντός άλλου διαφόρου τής Αρχικής Ουσίας. Εδώ τώρα μπορεί να τεθή η Ηθική μας Εξίσωσης: Ό,τι ενώνει είναι Αρετή και ό,τι διαιρεί Αμαρτία. Ή: Ένωσις = Αρετή και Διαίρεσις = Αμαρτία. Αυτά για τον άνθρωπο που ζητά την Ολοκλήρωση – Τελείωση. Ώστε λοιπόν αν ξέραμε ότι ο εαυτός μας είναι πλάνη και αιτία Διαίρεσης και βασάνων, θα είμαστε πρόθυμοι να τον ξεπεράσωμε και να ανοίξωμε τούς ορίζοντές μας σ’ένα ταξείδι Επιστροφής..!
27. Υπάρχει κίνηση τόσο πυκνή και γρήγορη που είναι συμπαγής και “Ακίνητη”, μια ακινησία δυναμική (Ένα ή Απόλυτο και Μηδέ – ένα ή Αρχική Δυνατότης). Αλλά αυτή η Θετική Ακινησία είναι δυνάμει κίνηση, γόνιμη, ετοιμόγενη, ενώ μια ακινησία αρνητική, χαλαρή, δεν περιέχει δυνάμει κίνηση.
28. Τώρα ας κάνουμε μια υπόθεση για άτομα τού Χώρου και τού Χρόνου. Όπως στην φυσική ύλη το ελάχιστο τεμάχιό της κλήθηκε άτομο, επειδή ήταν αδύνατο να διαιρεθεί άλλο, κάτι ανάλογο ας πούμε τώρα για τον Χώρο και τον Χρόνο. Υποθέτουμε ότι διαιρούμε τον χώρο και τον τέμνουμε στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό: φθάνουμε σ’ ένα σημείο που είναι αδύνατο να τμηθεί άλλο. Αυτό το σημείο μπορούμε να το ονομάσουμε άτομο τού χώρου ή Χωροάτομο. Κάτι ανάλογο μπορούμε να επαναλάβουμε και με τον Χρόνο. Κι αυτόν τον διαιρούμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό και φθάνουμε σ’ ένα σημείο που δεν επιδέχεται περισσότερη διαίρεση. Αυτό το σημείο θα είναι το άτομο τού χρόνου ή Χρονοάτομο.
29. Τώρα σ’αυτή τη διαδικασία δεν σημαίνει πως όταν φθάνουμε σε ένα σημείο η στιγμή τού Χώρου και τού Χρόνου, ότι όλος ο υπόλοιπος χώρος ή χρόνος μένει απ’έξω, αλλά αυτό που στ’αλήθεια γίνεται είναι ότι αυξάνεται η ταχύτητα τής συνείδησής μας σε τέτοιο απόλυτο βαθμό που όλος ο Χώρος ή Χρόνος γεμίζουν απ’αυτήν και φαίνονται σαν σημείο και στιγμή.
30. Τόσο στην μία περίπτωση όσο και στην άλλη, όταν μεν φθάνουμε στο άτομο τού χώρου, ο χώρος δεν είναι πια χώρος και όταν πάλι φθάνουμε στο άτομο τού χρόνου, ο χρόνος έχει γίνει τόσο ακαριαίος, τόσο ακίνητος, τόσο συμπαγής, που δεν είναι πια χρόνος.
31. Γιατί για να γίνει αυτό το πράγμα φθάνουμε στο σημείο να ακινητοποιήσουμε την ίδια μας την συνείδηση, η οποία απαιτεί χρονοχωρικότητα για να λειτουργήση. Σαν δεύτερη εξήγηση λέω πως το άτομο τού Χώρου και τού Χρόνου συμπίπτουν και γι’αυτό από κοινού το ονομάζω «Χρονοχωροάτομο». Γιατί αυτά τα δύο είναι τόσο σχετικά μεταξύ τους, που τελικά η τομή τού ενός και τού άλλου καταλήγουν στο ίδιο σημείο. Αυτό το σημείο που είναι το τέρμα της τομής τού Χώρου και τής τομής τού Χρόνου, Είναι το Ένα ή Απόλυτο. Δηλαδή το Χρονοχωροάτομο είναι το Απόλυτο που ξέρουμε, η Έκτη Διάσταση, το Ένα.
32. Η κορύφωση τής διαίρεσης ή διάτρησης τού Χώρου και Χρόνου, είναι τα άτομά τους. Αυτά τα δύο είπαμε είναι το ίδιο πράγμα και είναι αυτό τούτο το Απόλυτο το Υπερβατικό. Η ένωση με το Ένα ή Απόλυτο που έχουμε αναφέρει στις Διαστάσεις, σημαίνει την διάσπαση τού Χρονοχωρικού φράγματος μέσα στην συνείδησή μας, πράγμα που την παραλύει, και επομένως την μεταμόρφωση αυτής σε εξαδιαστασιακή, και αργότερο σε Επταδιαστασιακή. Γι’αυτό και το Απόλυτο που σημαίνει την ακινησία τού σκέπτεσθαι ή της συνείδησης, είναι εκτός Χώρου και Χρόνου, γιατί αυτά τα δύο Στοιχεία γεννιούνται ακριβώς μαζί με το σκέπτεσθαι ή την συνείδηση.
33. Την Επταδιαστασιακή ή Μηδενική Συνείδηση και την λεπτή διαφορά της από την Ενική τής Έκτης Διάστασης, θα συζητήσουμε στην ανάπτυξη των ομωνύμων Διαστάσεων.
34. Τα τελευταία αυτά πειράματα ή προσπάθειες που κάνει ο στοχαζόμενος άνθρωπος προσπαθώντας να ενωθή τελικά με το Υπέρτατο, που είναι προσπάθεια τομής τού Χώρου και τού Χρόνου, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πείραμα αλληλοαφαίρεσης τού μεν Χρόνου από τον Χώρο τού δε Χώρου απ’τον Χρόνον. Όταν πετυχαίνει και την τελική διάσπασή τους, φτάνει ακριβώς σ’αυτό το Χρονοχωροάτομο που είναι το Απόλυτο, η Ενική Διάσταση.
35. Χωρίζοντας δηλαδή αυτά τα δύο, ανοίγει ένα στενό πέρασμα και διαμέσου τούτου περνάει στα υπερβατικά πεδία, που δεν τελούν εν Σχέσει αλλά είναι μή σχετιστικά, Α-σχετα, ή που η εσωτερική αυτόσχέση τους είναι συντηξιακή. Ακόμα καλλίτερα μπορούμε να πούμε πως η ταχύτητα τής ήδη αισθαντικής νοημοσύνης μας κατορθώνει να περάση ανάμεσα από δύο τάχιστους παλμούς, τίς Συμπλιγάδες τού Λόγου, τής Πέμπτης Διάστασης, πράγμα που σημαίνει ότι η οντική ταχύτητά μας φτάνει την Απόλυτη, την Εναδική. Όπως συμβαίνει με την διαμόρφωση – συντονισμό κατά συχνότητα στα ερτζιανά, οπότε και λαμβάνει ό,τι αυτή η Εναδική διάσταση περιέχει, αν και το «παθαίνει» είναι το κατάλληλο ρήμα.
36. Τώρα η αλληλοαφαίρεση αυτή ή ο διαχωρισμός τού Χρόνου από το Χώρο, η διάσπασή τους όπως έχω ξαναπεί, συμπίπτει με την πλήρη ταύτιση – σύντηξη των δύο αυτών στοιχείων, όπως ακριβώς βρίσκονται μέσα στο Απόλυτο Ένα, εντελώς ταυτισμένα ή ενωμένα, χωρίς την ελαστική σχετιστική λειτουργία τους, που παράγει αυτή την ιδιαίτερη – περίεργη αίσθηση και πλάνη τους. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει όταν προσπαθούμε να διαχωρίσοτυμε τα δύο σκέλη, αυξάνοντας σε Υπερταχύτητα την κίνηση τής συνείδησής μας, είναι σύντηξη των Δύο (Χρόνου – Χώρου) μέσω Υπερσυμπίεσης, Υπερθέρμανσης και Υπερτάχειας τού υπαρκτικού – συνειδησιακού μηχανισμού μας. Αυτές οι τρεις Λειτουργίες είναι οι σταθεροί μοχλοί που επάνω τους στηρίζεται το άρμα τής εξέλιξής μας συνεχώς.
37. Γι’αυτό επιμένω ότι ο διαχωρισμός ή η διάσπαση τού Χρόνου και τού Χώρου ισούται με την ταύτιση ή σύντηξή τους. Η περιορισμένη χρονοχωρική μας συνείδηση τα βλέπει σαν δύο διαφορετικά πράγματα, επειδή αυτό συμβαίνει όταν χωρίζουμε εδώ κάτω. Δηλαδή όταν εδώ έχουμε δύο στεφανάκια μπλεγμένα σαν συνάλληλους κύκλους και τα χωρίσουμε, είναι διαφορετικό απ’ότι αν βρίσκονται το ένα πάνω στο άλλο, ενώ όταν πρόκειται για την διάλυση τής σχέσης Χρόνου και Χώρου, δεν είναι απλώς μια διαφορετική θέα πραγμάτων, αλλά σταματά η Συνείδηση, και δεν πρόκειται για αντικείμενα που ενώνονται ή χωρίζονται μέσα σε κάποιο άλλο χώρο πάνω στον οποίο γίνεται αυτό το πράγμα. Όταν αυτά τα δύο χωρίζονται, παύει η σχέση τους και άρα όλα όσα παράγονται απ’αυτή τους τη σχέση.
38. Το ίδιο επίσης συμβαίνει όταν τα δύο αυτά στοιχεία συμπηγνύονται ή ταυτίζονται σε τέτοιο ασφυκτικό βαθμό που δεν μπορούν να λειτουργήσουν ή να έρθουν σε σχέση και επαφή και επειδή κρίνουμε απ’το αποτέλεσμα, γιατί η σκέψη αυτή δεν βρίσκεται πάνω σε χρονικό πλαίσιο, την στιγμή ακριβώς που η αποσύμπλεξη δημιουργεί την απουσία και διάλυση τής Συνείδησης. Επειδή λοιπόν το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, δεν μας ενδιαφέρει αν προήλθε από χώρισμα ή ένωση, γιατί αυτά τα πράγματα έχουν μια ερμηνεία μόνο μέσα στον χώρο και το χρόνο και εφόσον εμείς πάμε πέρα απ’ Αυτά, ο,τιδήποτε κι αν τα προκάλεσε, είτε εμείς με την χωρική μας ερμηνεία τα λέμε ένωση είτε τα λέμε διαχωρισμό, αφού επέρχεται το ίδιο αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ερμηνεία εκείνη που είναι πέρα απ’τον χρόνο και τον χώρο, είναι ένα και το αυτό πράγμα και δεν υπάρχει καμμία διάκριση. Όταν δηλαδή η διαχωριστική ή ενωτική πράξη αφορά τον ίδιο το Χώρο και τον Χρόνο, που είναι συστατικά στοιχεία τού κόσμου, το πράγμα διαφέρει. Γιατί παίζοντας με την αποσύμπλεξη των Δύο, την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις σαν να μην υπήρχαν (ο Χρόνος δηλαδή και ο Χώρος), και επομένως στερούμαστε των δυνατοτήτων που προσφέρουν στις συνήθεις σκέψεις μας.
39. Π.χ. Αν δύο από μας βρισκόμαστε σ’ένα σημείο ενός κύκλου κι αρχίσουμε να απομακρυνόμαστε ο ένας απ’τον άλλο, βαδίζοντας κατά πίσω και πάντα πάνω στην περιφέρεια αυτού τού κύκλου, οι πλάτες μας θα βρεθούν ξαφνικά κολλημένες. Λέω αυτό το μέτριο παράδειγμαγια να δείξω την ισότητα των δύο κινήσεων.
40. Έτσι λοιπόν αυτό που προσπαθεί την τελική ένωση με το Υπέρτατο, επιστρατεύει όλες του τις διανοητικές και ηθικές, χιλιοδοκιμάζοντας διαρκώς πειράματα αλληλοαφαίρεσης τού ενός στοιχείου από το άλλο, μέχρις ότου πετύχει τον πραγματικό διαχωρισμό τους. Μέχρι δηλαδή να ξεφύγη απ’τα δεσμά τους και να ωθηθή πέραν τού Χρόνου και τού Χώρου.
41. Τα πειράματα αυτά αλληλοαφαίρεσης ή προσπάθειες να αντιληφθώ πως θάταν ο Κόσμος η ίδιες Του οι σκέψεις, αφαιρώντας το ένα στοιχείο απ΄το άλλο, είναι εμπειρισμοί που γίνονται μέσα μας, ζώντας τα αισθήματα και τις σκέψεις μας, σ’όλες τους τις αποχρώσεις, όπως ακριβώς διαμορφώνονται και λειτουργούν την ώρα που παρακολουθούμε αυτή την προσπάθεια, κι ακόμα ζώντας την παράλυση τής σκέψης μας, όταν πετυχαίνει εδώ κι εκεί κάποια προσωρινή απόσπαση των στοιχείων αυτών και ακόμα παρακολουθώντας όλα τα αποτελέσματα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που δημιουργούνται όσο στενεύει η απόσταση προς την επίτευξη, όσο πλησιάζει το τέλος αυτής της διαχωριστικής ή αφαιρετικής κίνησης.
42. Όλη αυτή η προσπάθεια γίνεται ενώ παράλληλα προσέχει να μην ξεχνιέται ή να μην πλανάται, καθώς προσπαθεί να αποσπάση τα στοιχεία, ώστε να μην υποπέση πάλι στο ίδιο σφάλμα, κι ενώ χωρίζει μεν να ξανασκεφθή χωρικά η χρονικά και έτσι να νομίση ότι οδηγήθηκε σε μια λύση, που όμως πάλι είναι χρονοχωρική και δεν έχει ξεφύγει.
43. Γι’αυτό χρειάζεται ένας διαρκής έλεγχος μέχρι το πράγμα να ξεκαθαρίση τόσο, που τέλος με μια υπέρτατη προσπάθεια και σχεδόν ξαφνικά κατορθώνει πραγματικά να διασπάση την Δυάδα και να ιδεί όχι σαν μια φευγαλέα ματιά αλλά να αντικρύσει θάλεγα κάποιος καθαρά πια την αιωνιότητα. Αυτό το περίφημο πράγμα που εισρέει μέσα του ορμητικά με όλη την φωτοπλημμύρα τής Ενικής Διάστασης, και που τού μεταμορφώνει ολόκληρο το πνεύμα του μέσα σε μια στιγμή, λες και τον καίει, τον αναλίσκει.
44. Γνωρίζει το Ον βέβαια μ’αυτήν την έννοια, αλλά θάλεγε κάποιος ότι Το Γνωρίζει καθώς ο Θεός – Όν τον αναλίσκει – αφομοιώνει ήδη, πράγμα που σημαίνει ότι έπαψε να είναι αυτό που ήταν πριν. Ώστε ο «Θεός» ποτέ δεν φανερώνει τα εσώτατά Του σε άλλον παρά σ’αυτόν που τον έχει ήδη καύσει και μετουσιώνει σε αίμα Του και σάρκα Του, που τον έχει δηλαδή κάνει ένα με τον «Εαυτό Του».
45. Έτσι προχωρώντας κάποιος τις δυνάμεις του σταθερά και ασφυκτικά σ’αυτή τη φιλοσοφική επίθεση, όταν πια πετύχει αυτήν την οριστική προσπέλαση ανάμεσα απ’τα Δύο προς το Ένα, που κόβει και την τελευταία ίνα τής πλάνης και δεν μπορεί να ξαναμπερδευθή γιατί έχει ήδη αντικρύσει την Αλήθεια και το «Θαύμα» Της, αυτό είναι το τελειωτικό ρήγμα στο φράγμα τού Χρονοχώρου, που αποτελεί την προφυλακή τού Απόλυτου και Υπερβατικού Όντος, και από το οποίο ρήγμα ξεπηδά το φώς της επόμενης Διάστασης.
46. Αυτή η επαναστατική και συγκλονιστική επαφή με το Απόλυτο, δίνει μια ζωντανή και όχι απλώς λεκτική, όπως τώρα, κατανόηση και γνώση τής εκπληκτικής Αλήθειας, έτσι που εισέρχεται σφοδρά μέσα στο Υπέρτατο, μεταμορφωμένος κι έχοντας αποκτήσει μια ακόμα Διάσταση, την πιο σημαντική πού και η απλή επαφή της τού δίνει την Φώτιση και το στεφάνι τού Ελευθερέως!. Εδώ και αυτοεξαντλείται.
47. Κάναμε λόγο για ανάλωση, καύση, σύντηξη! Και ακόμα μιλήσαμε για Υπερθέρμανση, Υπερσυμπίεση, Υπερταχύτητα, που την ώρα τής Ένωσης – σύντηξης γίνεται Ισοτάχεια με το πρώτο επίπεδο Αρχής, το Καθαρό Είναι!. Δεν πρέπει να μας εκπλήση! Γιατί στους ιδιαίτερα υψηλούς βαθμούς εξέλιξης τού ανθρώπινου όντος, αυτή η σύντηξη είναι η αρχή μιας διαδικασίας Ηλιοποίησης! Γι’αυτό και όλα λοιώνουν και αποδίδουν μόνο φως και θέρμη (αγάπη).
48. Ο ψυχρός κρυσταλλικός κόσμος τού ανθρώπου και οι «ασθενείς δυνάμεις» του ακολουθούν μια μεταμορφωτική πορεία, ώσπου γίνονται πυρηνικές σύμφωνα με το μεγάλο υπόδειγμα, το κέντρο τής Ζωής τού Κόσμου μας, τον Ήλιο, που σαν όλους τούς Ήλιους, είναι συμβολικοί αντιπρόσωποι τού Θείου Υποδείγματος για όσους μπορούν να διαβάσουν τούς ιερούς θησαυρούς Των, που έχουν όσα μας χρειάζονται!
49. Τώρα μια σημείωση σχετικά μ’αυτό που αναφέραμε πριν, ότι το άτομο τού Χρόνου δεν είναι πια Χρόνος και εκείνο τού Χώρου δεν είναι πια Χώρος.. Μπορούμε να το δούμε σαν μία αντιστοιχεία ανάλογη μ’αυτήν που υπάρχει στην Φυσική μεταξύ ατόμου και μορίου. Το μεν μόριο είναι το ελάχιστο τεμάχιο τής ύλης που εξακολουθεί να διατηρή τις ιδιότητες τής ιδιαίτερης εκείνης ύλης τής οποίας είναι μόριο, ενώ το άτομο που είναι ακόμα περισσότερη διαίρεση εκείνης τού μορίου, χάνει πια τα συστατικά ή τις συγκεκριμένες ιδιότητες τής ύλης αυτής και είναι απλός άτομο ύλης και όχι κάποιες ιδιαίτερης ύλης.
50. Τελειώσαμε και με τις τρεις φάσης Γνώσης που περιέχονται στην Πέμπτη Διάσταση τού Λόγου (αυτή ήταν η τρίτη). Την Οντολογική, την Απολυτολογική και την Χρονοχωρική. Στα επόμενα κεφάλαια θα προσπαθήσουμε να αποδώσουμε τον τρόπο που η «Συνείδηση» βλέπει τον Κόσμο από το ύψος τής Έκτης και Έβδομης Διάστασης. Αν και δύσκολα μπορεί να πη κάποιος «Συνείδηση» αυτό το πράγμα, γιατί είναι κάτι το εντελώς μεταμορφωμένο και ξένο προς ο,τιδήποτε ήξερε ως τώρα η Συνείδηση, μοιάζει αλλά δεν είναι τέτοια. Γι’αυτό εξ’ άλλου τής απέδωσα ένα ιδιαίτερο επίθετο και την ονομάζω: «Μετασυνείδηση» ή Εναδική Συνείδηση ή Ενική. Το ίδο το ένα ως αριθμός αρνησικυρεί ότι πρόκειται για Συνείδηση αφού: «Πάσα Συνείδηση Διττή» όπως έχω πει άλλοτε.
51. Χρόνος – Χώρος λοιπόν, ο ζηλότυπος φρουρός τού Ύψιστου Θεού, ο Υπερκέρβερος! Κι όμως ο άνθρωπος αυτό το μικρό ζωάκι, με τις λανθάνουσες δυνάμεις του, καταφέρνει στο τέλος να υπερβάλλη σε δύναμη αυτόν τον Γίγαντα – Κέρβερο και Θεό τού εκδηλωμένου Κόσμου τον Καθαρό Λόγο, και να πάη να ενωθή και να ισωθή μ’Αυτόν τον Υπέρτατο που είναι ο Αφέντης και Πατέρας όλων!
52. Σημείωση τού συγγραφέα: οι όποιες ατέλειες στα μέσα έκφρασης παρακαλώ να συγχωρηθούν. Τα κείμενα αυτά τού βιβλίου «Είναι και Τρόπος» έγραψε ένας νεαρός, τότε μόλις 25 ετών.
Αθήνα 1967
1…. Η έκτη Διάσταση για την οποία είπαμε ότι είναι μονοκίνητη και “άνευ σχέσεως”, εννοείται ακριβώς ότι δεν υπάρχει σχέση Αυτεπαφής με την έννοια της γνωστής έντονης συνείδησης, διότι δεν συγκρούονται κύμα με κύμα, γιατί υπάρχει μόνο μία δόνηση, ένας μόνο κυματισμός εκεί, και θάλεγε κάποιος ότι η επαφή αυτής της μονής κίνησης – παλμού πάνω στο απόλυτο “υλικό” -γιατί ή έκτη Διάσταση είναι το Απόλυτο – δίνει αυτήν την ιδιόρυθμη και διαφορετική αίσθηση τής “ Ενικής Συνείδησης” ή όπως ωνόμασα “Μετασυνείδησης”. Αυτή η μονή κίνηση είναι ακριβώς αυτό που την κάνει να μοιάζει κάπως με “συνείδηση”. Η δε μηδενική “Συνείδηση” προκύπτει από την απλή πεδιακή επαφή – σχέση μεταξύ τού Ένα και τού Μηδέν και τού συγκριτικού τους αποτελέσματος. Δηλαδή η συνειδησιακή λειτουργία εδώ ακολουθεί και πάλι τη διαδικασία της γρήγορης εναλλαγής προκειμένου να μεταφράσει, ήτοι: Λογοική Συνείδηση, διακοπή της, “Ενική Συνείδηση”, διακοπή της, Μηδενική “Συνείδηση”, διακοπή της, επάνοδος “Ενική Συνείδηση”, Λογοική κλπ. Δηλαδή ένα γρήγορο Συνειδησιακό τρίγωνο: Συνοχή, Διακοπή, Συνοχή. Με τον τρόπο αυτό γίνεται η συσχέτιση και ταξινομούνται τα πράγματα για την συνείδηση. Για την ανθρώπινη οντότητα – υπόσταση όμως, απλά βιώνονται τα “περιεχόμενα” αυτών των διαστασιακών πεδίων. Έκτη και Έβδομη Διάσταση στην πραγματικότητα λειτουργούν σαν “Συνειδήσεις Πίεσης” (Pressure Conscience) σε αντιδιαστολή με όλες τις προηγούμενες (5η, 4η, 3η, κλπ) που υπάρχουν σαν Κρουστική δομή, δηλαδή στηρίζονται στον μηχανισμό σύγκρουσης – σχέσης παλμικών κυμάνσεων (πόλεμος πάντων Πάτηρ). Ωστόσο για να παρουσιαστεί η Μηδενική “Συνείδηση” (Καθαρό Εϊναι – Θείον), ασκείται από την Ενική, μια Υπερτάτη, Αυτοκριτική, Ανακριτική καθαρού Λόγου, αυτοσυνειδησιακή διαδικασία, στην οποία τέλος δεν μπορεί να αντέξη ως Μονάς, με κανένα έρισμα, και υποκύπτει εξ’ ανάγκης και ως δια Χάριτος στην Μηδενική. Είπαμε πιο πάνω: Ό,τι ”βιώνονται τα περιεχόμενα αυτών των Διαστάσεων” και πρώτων Αρχών. Αυτό σημαίνει πως ένας βιωματικός Μεταφυσικός Εμπειρισμός ακολουθεί και διαδέχεται τις πνευματικές κατακτήσεις δίνοντας άμεση επίγνωση των συμβαινόμενων. Γιατί εκεί που η γνωστική προσέγγιση δεν μπορεί μόνη της, η υπαρκτική αισθαντικότητα δύναται να διεισδύση. Προηγείται κατά την 5η Διάσταση το στάδιο της Αισθαντικοποίησης της Γνωσιολογικής Αρχής. Όπως μεταξύ 3ης και 4ης Διάστασης προηγείται το στάδιο της Διαισθητοποίησης τής Νόησης (Οράν).