Ένας …
Ποιος τάχα ξέρει
Σε ποια άβυσσο διάρκειας
Η ρότα μου είναι κι’ όλας χαραγμένη!.
Ποιος σκέφτηκε ακόμα
Πόσα χιλιόχρονα ξαγρύπνιας
Και μοναξιάς σέρνουν
Στους ώμους τους οι παντέρμοι Ήλιοι!..
Αυτές οι ουράνιες, αγέρωχες
Καρδιές, που μας ζούν
Με το αίμα το δικό τους!…
Βάστα καρδιά μου κι’ υπάρχουν
Ρότες γυμνότερες απ’ τη δική σου!
Η ζωή μου στάθηκε, έρημος ατέρμων..,
Ένας πόνος συρτός…
Και στο διάβα, μήτε μια όαση,
Ένα φύλλο πράσινο, μηδέ καν
Μια Μαγδαληνή να δροσίζη
Τον ξεραμένον αέρα ή το τρύπιο
Βλέμμα μου να σταματά
Στον κόρφο της… Μια στάση
Σύντομη.. Μια ξενοιασιά…
Μου απόμεινε μόνη η ανάσα Σου,
Που βολεύθη στο στήθος μου
Και δε λέει να μ’ αφήση…..
Η μια έρημος φώλιασε στην άλλη…
*******
Γιώργος Δραγώνας
Αθήνα, 1964