‘The Lone Being’
Universe, the Being has no real size,
though it contains Space-Time as attributes
and constituents of It’s Mind,
is not contained by them.
Finally Being is Mind. Mind is qualitas not
quantitas, has therefore no extense or durance
nor you will find It anywhere,
is solely an Attribute.
We live within this Spaceless and Timeless Mind
and are the sole witnesses of It’s quasi “Physical Nature”;
yet being parts of this Mind is of no consqeunce what we say of It,
for it is of course an immense Tautology.
Dream upon or withing a Dream (We and our Universe)
makes no reality of course,
nevertheless this relative reality is all we have.
There is no such potential as “Real”
in our Being / Universe which is
One, Alone and Within Itself,
exactly as We All are,
not that there are any other Universes.
“Out” is a concept of In, there is only IN,
Being – Mind is Eso-Universal; there is no
Reality as Such, only relative not absolute
Reality nor need be anything of the kind.
George Dragonas.
My poem of 1963 tells it better,
i think ..!
Lone
Many are heard !..
Too many are done !..
They move incessantly
And always wayward
Amongst them …
Yet all as One .,
How lone are they !..
Life has no company ..,
Has not ……….
George Dragonas,
Athens 1963.
‘Nemesis Invoked’
Violet beam run as thunder ,
Disperse and break all shades asunder !..
My Father’s will bear through ,
Burn anything that blocks the path of you !..
Nemesis is coming forth ,
Heaven’s Justice to support ,
After She has passed away ,
Nothing more stands in the way.
George Dragonas,
Athens 22/05/2017.
Richard Wagner Entry of the Gods Into Valhalla
‘Το Μοναχικό Όν’
Το Σύμπαν, το Όν δεν έχει αληθινό μέγεθος,
αν και περιέχει Χώρο – Χρόνο σαν ιδιότητες
και συνιστώσες της Σκέψτης Του,
δεν περιέχεται μέσα σε αυτές.
Τελικά “Νους το ΌΝ”. Ο νους είναι
Ποιότητα όχι Ποσότητα, έτσι δεν έχει
έκταση ή διάρκεια ούτε θα τον βρείτε
οπουδήποτε, είναι μόνο μία Ιδιότητα.
Ζούμε μέσα σ’αυτόν τον Άχωρο και Άχρονο Νου
και είμαστε οι μόνοι μάρτυρες της οιονεί
“Φυσικής Φύσης” Του., ωστόσο όντας μέρη
αυτού του Νου, δεν έχει καμμιά (λογική)
ακολουθία το τι λέμε γι’αυτόν, γιατί βέβαια θα
είναι μια απέραντη Ταυτολογία.
Όνειρο πάνω ή μέσα σε Όνειρο (Εμείς και το
Σύμπαν μας) δεν φτιάχνει βέβαια
πραγματικότητα, ωστόσο αυτή η σχετική
πραγματικότητα είναι όλο κι’όλο που έχουμε.
Δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα όπως
“Πραγματικό” μέσα σ’αυτό το Όν – Σύμπαν μας,
το οποίον είναι Ένα, Μόνο Του και Μέσα Του,
ακριβώς όπως Εμείς Όλοι είμαστε,
όχι πως υπάρχουν τάχα άλλα Σύμπαντα.
Το “Έξω” είναι μια έννοια τού “Μέσα”, υπάρχει
μόνο ΜΕΣΑ, το Όν-Νους είναι Εσωσυμπαντικό.
Δεν υπάρχει Πραγματικότητα καθ’εαυτήν, μόνο
σχετική και όχι απόλυτη Πραγματικότητα
κι’ούτε κ’αν χρειάζεται μια τέτοια.
Γ.Δρ.
Το ποίημα μου του 1963,
μάλλον τα λέει καλλίτερα ..!
Μοναχικό
Ακούγονται τόσα !..
Γίνονται τόσα πολλά !..
Κινούνται αδιάκοπα
Και πάντα αλλοπρόσαλλα
Ανάμεσά τους …
Κι όμως Όλα σαν Ένα .,
Πόσο μόνα είναι !..
Δεν έχει παρέα η Ζωή ..,
Δεν έχει ……….
Γιώργος Δραγώνας,
Αθήνα 1963